Sundar Ban, co znaczy "piękne lasy", zajmuje powierzchnię 100 tysięcy metrów kwadratowych i jest największą deltą na Ziemi. Podobnie jak wiele innych obszarów podmokłych na świecie, delta Gangesu znacznie ucierpiała w wyniku nadmiernej eksploatacji i nieustannej ingerencji człowieka, co doprowadziło do zniszczenia ważnych naturalnych ekosystemów. Pocieszające jest jednak to, że obszar ten zyskał niedawno odpowiednie dla swego znaczenia uznanie. Na całym indyjskim obszarze Sundar Banu ustanowiono rezerwat tygrysów, a teren około 1300 kilometrów kwadratowych wyłączono z eksploatacji.. Bangladesz natomiast zmienił cały swój obszar delty w rezerwat leśny, w tym trzy ściśle chronione obszary, zajmujące 324 kilometry kwadratowe. Deltę porasta gęsty las namorzynowy (mangrowy) o powierzchni około 6000 kilometrów kwadratowych, stanowiący największe zachowane bagnisko mangrowe na Ziemi i jedyne zamieszkane przez tygrysy. W gorącym i wilgotnym klimacie delty występują 334 gatunki roślin, w tym 27 namorzynów oraz uderzająco piękne drzewo sundari, od którego pochodzi nazwa regionu. Zwrotnikowy klimat morski zaowocował tu unikatową mieszanką roślin, wśród których współistnieją gatunki z południowo-wschodniej Azji, Polinezji, Etiopii i Nowego Świata, jak nigdzie indziej na Ziemi. Nieustannym zagrożeniem dla lasu mangrowego jest eksploatacja jego naturalnych zasobów przez miejscową ludność. Leśnictwo stanowi tutaj ważną gałąź gospodarki; drzewa wycina się na drewno, do produkcji celulozy i na opał. Rybołówstwo także jest niezmiernie ważne, gdyż zaciszne chronione wody delty dają rocznie około 150 ton ryb. Są tu nie tylko bogate żerowiska dla wielu różnych ryb, lecz także wyśmienite tereny na wylęgarnie krewetek. Poza tym las dostarcza miejscowej ludności miodu i wosku pszczelego. Mimo rozwiniętej działalności gospodarczej człowieka Sundar Ban nie utracił swej bogatej i różnorodnej fauny, liczącej co najmniej 35 gatunków gadów, ponad 40 gatunków ssaków i ponad 270 gatunków ptaków. Liczby te, jakkolwiek imponujące, kryją wiele porażek, na przykład miejscowe wymarcie nosorożca jawajskiego, jelenia i bawołu azjatyckiego. Niedawno na liście gatunków zagrożonych wyginięciem umieszczono wielkiego nosorożca indyjskiego. Ostatnie 1700 osobników schroniło się na równinach zalewowych Brahmaputry w północnych Indiach oraz na bagnach środkowego Nepalu. Południowa część delty Gangesu to także ostatnia ostoja tygrysa bengalskiego. Wprawdzie liczba zwierząt stanowiących pokarm tygrysów znacznie się zmniejszyła, ale dla żyjących tutaj siedmiuset osobników pozostało ich więcej niż trzeba. Tygrysom trudno pozbyć się etykietki ludojadów, więc nadal zagrażają im prześladowania. Osłonięte wody przybrzeżne przylegające do bagien namorzynowych i labirynt kanałów ujścia rzeki daje schronienie wielu gadom i ssakom wodnym, w tym trzem gatunkom krokodyla, wydrze, delfinowi suzu, delfinowi krótkogłowemu i morświnowi. Sundar Ban jest ważnym miejscem postojów i zimowiskiem dla licznych ptaków wybrzeży, mew i rybitw. Żyją na nim także, w imponującej liczbie ponad trzydziestu gatunków, ptaki drapieżne, w tym bielik białobrzuchy, wężojad i bielik wschodni. Ekosystemowi lasu mangrowego, królewsko wspaniałemu, a jednocześnie zachowującemu chwiejną równowagę, nieustannie zagraża nadmierne eksploatowanie jego zasobów, wzrost zanieczyszczeń i niebezpieczeństwo ograniczenia dopływu słodkiej wody, czego wynikiem jest zwiększenie zasolenia i wskutek tego zanikanie namorzynu. Należy mieć nadzieję, że stanowcze kroki, podjęte przez rządy Indii i Bangladeszu, pozwolą ochronić ten unikatowy obszar.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz