W 1867 roku, po wielu stuleciach istnienia w ramach cesarstwa Habsburgów, Węgry zostały uznane za państwo niepodległe, chociaż ze wspólnym z Austrią monarchą w osobie Franciszka Józefa, który w tym samym roku został koronowany na króla Węgier w Budapeszcie. Nowe państwo węgierskie miało oddzielny parlament, którego nowa siedziba miała stanąć w Budapeszcie. Zgodę na budowę uzyskano w 1880 roku, a prace rozpoczęto w 1884 roku pod kierunkiem architekta Imre Steindla. W 1896 roku były one już na tyle zaawansowane, że wykorzystano budynek do uroczystych obchodów tysiąclecia podboju Węgier przez Madziarów. Budowę ukończono w 1902 roku. Gmach parlamentu, stojący wysoko nad Dunajem, jest jednym z najbardziej imponujących przejawów dziewiętnastowiecznego neogotyku na świecie. Budowla ta jest wyrazem ambicji od niedawna niepodległego królestwa, narodowej dumy z bohaterskiej przeszłości chrześcijańskiej, a zarazem kosmopolityzmu stolicy. Daje też świadectwo bogactwu, jakie w owym czasie przyniosło Węgrom ożywienie gospodarcze. Kolosalna kopuła budowli wznosi się między dwiema wysokimi wieżami gotyckimi, wśród oszałamiającej obfitości innych wież i wieżyczek. Ma ona dokładnie 96 metrów wysokości, co jest zamierzoną aluzją do zwycięstwa Madziarów w 896 roku.Wewnątrz budynku znajduje się 10 dziedzińców, 29 klatek schodowych i setki pokoi. Myślą przewodnią jest tu węgierska tożsamość narodowa. Z zewnątrz zdobią budynek posągi węgierskich władców, książąt z Siedmiogrodu i dawnych słynnych wojowników. Nad oknami widoczne są herby królów i książąt. Naprzeciw parlamentu znajduje się konna statua Franciszka Rakoczego, księcia siedmiogrodzkiego, który na początku XVIII wieku stanął na czele powstania przeciw Habsburgom. Po północnej stronie budynku stoi, otoczony kilkoma innymi postaciami, posąg Lajosa Kossutha, przywódcy Wiosny Ludów w 1848 roku, rewolucji przeciw władzy Habsburgów. Kossuth był również krótko regentem Węgier. W środku budynku, pod kopułą, mieści się olbrzymi szesnastoboczny hol. Z obu stron przylegają do niego duże sale, przeznaczone dla dwu izb węgierskiego parlamentu: wyższej (zniesionej w 1945 roku) po stronie północnej i niższej (obecnego Zgromadzenia Narodowego) po stronie południowej. Wejście główne znajduje się w środku fasady wschodniej, a prowadzą do niego schody z lwami z brązu po bokach. Wewnątrz wznoszą się główne schody, nad którymi lśnią malowidła plafonu. Za pierwszym podestem schodów znajduje się popiersie architekta Imre Steindla. Salę główną otacza kolisty korytarz, w którym stoją posągi ważnych postaci z węgierskiej historii. Są wśród nich: Arpad, wódz plemion madziarskich, które pod koniec IX wieku najechały Węgry, a potem podbiły Siedmiogród, święty Stefan, który jako Stefan I był pierwszym królem Węgier i wprowadził w nich chrześcijaństwo oraz słynny żołnierz Jan Hunyadi, który w 1456 roku rozgromił Turków pod Belgradem. To miejsce, przeznaczone do oficjalnych przyjęć i uroczystości państwowych, skupia w sobie szczególną atmosferę tego budynku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz