Klasztory i pałace królewskie są zazwyczaj całkowicie od siebie oddzielone. Król, będąc w podróży, może zażądać gościny od opata, a członek rodziny królewskiej, niespokojny o swoją nieśmiertelną duszę, może zapłacić mnichom, aby się za niego modlili. Filip II Hiszpański postanowił natomiast wznieść klasztor, który byłby zarazem pałacem – Eskurial. Dziesiątego września 1557 roku wojska Filipa II zwyciężyły Francuzów po St.Quentin we Flandrii. Był to dzień świętego Wawrzyńca, a dziwnym trafem podczas bitwy został zniszczony w St. Quentin kościół pod wezwaniem tego świętego. Filip, jako władca pobożny, przysiągł, że święty Wawrzyniec będzie miał nowy kościół. Wielki zespół budynków Eskurialu zbudowano podobno na planie przypominającym kształt rusztu, co miało być symbolem męczeńskiej śmierci świętego na ruszcie. Klasztor miał należeć do zakonu hieronimitów, naśladowców świętego Augustyna i świętego Jeremiasza, spędzających życie na rozmyślaniach i modłach. Znany w Hiszpanii, jako ósmy cud świata, Eskurial wyglądem przypomina twierdzę. Jest to rozległa, prostokątna budowla, której mury zewnętrzne mają 207 na 153 metry, a regularne fasady, według upodobań niektórych ludzi, są zbyt surowe. Próby policzenia drzwi i okien rzadko dają ten sam wynik, lecz w przybliżeniu jest tu 1250 drzwi i 2500 okien. Do budowy zaangażowano dwóch najlepszych architektów. Juan Bautista z Toledo wykonał pierwsze plany w 1559 roku i wydaje się, że przy projektowaniu kościoła skorzystał z doświadczeń nabytych w pracy przy bazylice świętego Piotra w Rzymie. Po jego śmierci budowę dokończył Juan de Herrera. Eskurial zbudowano w latach 1563-1584 pod baczną uwagą samego władcy. Apartamenty królewskie zaprojektowano tak, aby stary już król mógł wejść bezpośrednio ze swojego pokoju do kościoła i widzieć ze swojego łoża wysoki ołtarz. Pałac Filipa, przylegający do wschodniej części kościoła i wystający poza cały kompleks, nazwano rękojeścią rusztu świętego Wawrzyńca. Następcy Filipa pragnęli bogatszych i bardziej przestronnych pomieszczeń mieszkalnych, nie bardzo też zależało im na widoku na ołtarz. Zbudowali więc nowe apartamenty królewskie po północnej stronie kościoła. Od południa do kościoła przylega dwupoziomowy krużganek klasztorny. Centralny dziedziniec, ze względu na swe posągi, jest znany jako patio ewangelistów. Oprócz funkcji pałacu i klasztoru, Eskurial miał również pełnić rolę mauzoleum dla hiszpańskich królów. „Panteon” ów znajduje się pod olbrzymim wysokim ołtarzem kościoła. Został ukończony dopiero po śmierci Filipa II. Król zdążył jeszcze zobaczyć ukończoną bibliotekę, umieszczoną w długiej galerii nad zachodnim wejściem do Eskurialu. Cenna kolekcja ksiąg i manuskryptów znajduje się w sali ozdobionej alegorycznymi malowidłami, przedstawiającymi filozofię, teologię, muzykę i geometrię.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz