Wieża Eiffla (Francja)

Od ponad stu lat wieża Eiffla to Paryż. Jej sylwetkę błyskawicznie rozpoznaje się na całym  świecie. Można ją także uważać za symbol epoki przemysłowej, świadectwo wyżyn, na jakie może wznieść człowiek, pod warunkiem, że ma do dyspozycji wiedzę i umiejętności inżynierów z końca XIX wieku. W miarę rozwoju techniki budowlanej i wzrostu tempa zmian, ludzi w różnych krajach ogarniała ambicja stworzenia budowli o wysokości tysiąca stóp (ponad trzystu pięciu metrów). Niektórzy podejmowali takie próby i ponosili klęskę. Większość ludzi uważała ten zamiar za absurd. Mimo to francuski inżynier Gustave Eiffel wierzył, że osiągnie cel. Eiffel i S-ka opracowali pod koniec 1884 roku plany trzystumetrowej wieży. Były one, w przeważającej części, dziełem Maurice'a Kœchlina, odpowiedzialnego w firmie Eiffela za badania. W 1886 roku ogłoszono konkurs projektów na wystawę światową w Paryżu w 1889 roku, wielki pokaz postępu przemysłowego.Komitet organizacyjny wyraził życzenie, aby uczestnicy konkursu przedstawili plany żelaznej wieży o wysokości tysiąca stóp; jakby specjalnie dla Eiffela. Przedłożono ponad sto projektów, lecz to właśnie jego wybrano na twórcę najwyższej budowli świata - powstałej w niecałe dwa lata. Podstawę wieży stanowi kwadrat o powierzchni 1,6 hektara. Cała budowla waży 10,5 tysiąca ton. Podobno przy budowie zużyto 2,5 miliona nitów. Całość złożono z przeszło osiemnastu tysięcy części, z których wiele było prefabrykowanych i produkowanych na podstawie dokładnych rysunków technicznych. Najwyższą wieżę świata zbudował zespół około dwustu pięćdziesięciu mężczyzn w tempie, które uznano za fenomenalne. Eiffel miał już za sobą budowę kilku mostów kolejowych i był znany ze śmiałych rozwiązań problemów technicznych. Szybkie tempo budowy wieży osiągnięto jedynie dzięki jego zdolności do precyzyjnego planowania. Szesnaście filarów, na których stoi wieża ( po 4 pod każdą nogą podstawy), zawierało podnośniki hydrauliczne, aby umożliwić dokładne ustawienie pierwszego pomostu. Okazała się konieczna maleńka poprawka, lecz bez tego urządzenia ukończenie budowy mogłoby być w ogóle niemożliwe.Na pierwszym tarasie znalazła się później restauracja, która podczas wystawy w 1889 roku była właściwym miejscem, aby coś zjeść. Gazeta Le Figaro miała biuro na drugim tarasie, na wysokości stu szesnastu metrów. Wieża, zbudowana w 26 miesięcy, utrzymała swój status najwyższej budowli świata aż do 1929 roku, gdy w Nowym Jorku wzniesiono biurowiec Chryslera. W czasie Wielkiej Wystawy zwiedziły ją dwa miliony ludzi, wjeżdżających windą na pierwszy, drugi i trzeci taras. Na samą górę prowadzą również schody, łącznie tysiąc sześćset siedemdziesiąt jeden stopni. Wieża Eiffla, uznana w 1964 roku za zabytek, przyciąga rocznie około trzech milionów zwiedzających, niezmiennie fascynując kolejne pokolenia.