Piotr Wielki założył swoją nową stolicę, Sankt Petersburg (później i do niedawna zwaną Leningradem), w 1703 roku. Był to energiczny i stanowczy człowiek Zachodu, który postanowił stworzyć pod miastem zespół pałacowy, dorównujący Wersalowi. Sam zaprojektował jego układ i zebrał armię żołnierzy i chłopów pańszczyźnianych do kopania kanałów i rowów, niezbędnych do stworzenia oszałamiającego kompleksu fontann, wyrzucających łącznie 34 tysiące litrów wody na sekundę. W parku, zajmującym 21 hektarów, jest zatrzęsienie fontann i kaskad. Niektóre z nich tryskają wodą wprost na niczego niepodejrzewających gości. Zwieńczeniem całości jest wielka kaskada, złożona z siedmiu rozległych stopni, a z każdego z nich strzela w górę fontanna. Kaskady otaczają z obu stron posągi klasycznych bogów i herosów. Pośrodku obszernego basenu stoi na skale posąg, wyobrażający Samsona, bohatera ze Starego Testamentu. Samson otwiera paszczę lwa, ze środka której tryska w górę dwudziestometrowy strumień wody. Wokół słychać szum burzącej się wody, pośród grot, postaci delfinów, nimf wodnych i trytonów, triumfalnie dmących w rogi, a ta szalenie widowiskowa całość jest upamiętnieniem rosyjskiego zwycięstwa nad szwedzkim „lwem” pod Połtawą w dzień biblijnego Samsona w 1709 roku. Zespół pałacowy i park w Peterhofie, obecnie nazywającym się Pietrodworiec (Pałac Piotrowy), został znacznie zniszczony podczas II wojny światowej, lecz po 1945 roku wspaniale zrekonstruowany. Pałac znajduje się tuż za wielką kaskadą, na tarasie, wychodzącym na Zatokę Fińską, nad którą leży Petersburg. Budowę pałacu rozpoczęto w 1714 roku dla Piotra Wielkiego, potem dla jego córki, carycy Elżbiety, znacznie go powiększono i przebudowano, a dalsi carowie i caryce dokonywali kolejnych przeróbek. Była wśród nich Katarzyna Wielka, która mieszkała tutaj, kiedy puszczała w ruch machinę zamachu stanu, mającego pozbawić tronu zrażonego do niej męża Piotra III, i dać jej władzę. Znakomicie zrekonstruowano gabinet Piotra Wielkiego wykładany dębową boazerią. Inne pokoje świecą blaskiem złoceń, kryształów i brązów. Niektóre komnaty, zajmowane przez rodzinę carską, są obite zielono-białym jedwabiem. W sali portretowej wisi na ścianach 350 obrazów. W parku znajdują się małe budyneczki, w tym Monplaisir nad zatoką, gdzie mieszkał car Piotr, gdy wznoszono pałac. Budowę tego domu zakończono w 1722 roku, a później powiększono go dla carycy Elżbiety. Znakomicie odtworzono słynny Pokój Emaliowany, w którym wisiały pokryte emalią arkusze papier-mâché, ukazujące, wymalowane złotem na czarnym tle, chińskie scenki rodzajowe. Za panowania cara Piotra w pałacu były wywieszone zasady, obowiązujące carskich gości, w tym zakaz udawania się na spoczynek w butach do jazdy konnej. Ermitaż, zbudowany także dla Piotra I, jest pawilonem jadalnym na górnej kondygnacji. Część stołu można opuścić aż do parteru, aby służba mogła zmienić zastawę. Głównym architektem ogrodu w Peterhofie był początkowo Francuz Alexandre Le Blond. Caryca Elżbieta zatrudniła swojego architekta nadwornego Bartolomeo Rastrellego, a Jegor Velten w latach siedemdziesiątych XVIII wieku zmieniał wystrój wielu pokoi dla Katarzyny Wielkiej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz