Złota Uliczka, znana dawniej jako ulica alchemików, przylega do murów zamku na Hradczanach. Jest to wąska, brukowana ulica z małymi domkami, wyglądającymi, jakby zaprojektowali je bracia Grimm. Pomalowane farbami w pastelowych odcieniach mają maleńkie okna i drzwi oraz niskie dachy z niezliczonymi kominami; wszystko to składa się na efekt wręcz czarodziejski. Ulica obecnie jest wielką atrakcją turystyczną. W latach dziewięćdziesiątych XVI wieku, w czasach Rudolfa II, cesarza z dynastii Habsburgów, który mieszkał głównie w Pradze, domy te zajmowali strzelcy zamkowi. Później osadzono tu złotników. Jak głosi rozpowszechniona legenda, cesarz umieścił tu swoich alchemików, którzy mozolili się nad tyglami, usiłując uzyskać złoto i eliksir życia. Historyjkę tę uwiarygodnił fakt, że Rudolf II rzeczywiście namiętnie interesował się alchemią. Na jednej z ulic znajduje się wieża zwana Daliborką. Zbudowano ją jako więzienie w 1496 roku i, jak głosi wieść, nazwa jej pochodzi od imienia pierwszego więźnia, młodego mężczyzny Dalibora z Koziejady, który w swym powiecie niebacznie stanął po stronie chłopów, zbuntowanych przeciw możnowładcom. W wieży, mimo że zakuty w kajdany, nauczył się grać na skrzypcach, a gra jego była tak melodyjna, że pod wieżą gromadzili się słuchacze. Pewnego dnia czekali na próżno – na zawsze umilkł Dalibor i jego skrzypce. Dziewiętnastowieczny kompozytor czeski Bedřich Smetana oparł na tej historii swoją operę „Dalibor”. Franz Kafka, autor „Zamku” i innych zagadkowo niepokojących powieści, mieszkał przy Złotej Uliczce od listopada 1916 do marca 1917 roku. Jego ulubiona siostra Ottla wynajęła dla niego dom pod numerem 22. Kafka napisał tam wiele opowiadań, zawartych później w cyklu „Ein Landarzt” („Lekarz wiejski”), opublikowanym w 1919 roku. Kafka czuł się tu niezwykle szczęśliwy, lubił spacerować późno w nocy stromymi uliczkami wokół zamku. Wszyscy zgadzają się, że Praga jest jednym z najbardziej czarujących miast świata. Leży ona nad Wełtawą, a jej część wznoszącą się stromo na zachodnim brzegu rzeki wieńczy wielki kompleks zamku-pałacu na Hradczanach. Długo mieszkali tu władcy Czech, a do niedawna był rezydencją prezydenta Czechosłowacji. Drewniany zamek zbudowano w IX wieku, później, w XII wieku, zmieniono go w kamienny. Kolejna przebudowa nastąpiła, gdy Praga stała się stolicą Świętego Cesarstwa Rzymskiego, za Karola IV, króla Czech, którego koronowano na cesarza w Rzymie w 1355 roku. W następnych stuleciach przebudowywano go jeszcze kilkakrotnie, aż do wieku XVIII, kiedy w zachodniej części kompleksu zbudowano dla Marii Teresy Nowy Pałac. Godne uwagi w Starym Zamku są zwłaszcza Sala Władysława i Sala Lustrzana w stylu wersalskim. Nad całym zamkiem góruje wieża katedry świętego Wita, której budowę rozpoczął Karol IV i którą rozbudowywano od 1877 do 1929 roku. Wewnątrz znajduje się słynna kaplica świętego Wacława o ścianach, pokrytych malowidłami i zdobionych kamieniami szlachetnymi. Katedra, której główna strzelista wieża wysoko wzbija się w niebo, jest największym i najważniejszym praskim kościołem. Tutaj spoczywają czescy królowie i cesarze oraz ich małżonki. Są wśród nich: Karol IV, Ferdynand I, Maksymilian II. W katedrze znajduje się także blaszana trumna Rudolfa II.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz