Jaskinie Frasassi (Włochy)

W roku 1971 grupa speleologów z Ancony, penetrująca jaskinie w wapiennych wzgórzach Apeninów, dokonała zaskakującego odkrycia. Rozległy system jaskiń w wąwozie Frasassi zawsze budził zainteresowanie wśród grotołazów i turystów, lecz tym szczęśliwcom udało się natknąć na najokazalszą ze wszystkich jaskiń Frasassi: Wielką Jaskinię Wiatru, we Włoszech zwaną La Grotta Grande del Vento. Nie jest to zwykła jednokomorowa jaskinia: w jej skład wchodzi około 13 kilometrów tuneli i korytarzy, kilka ogromnych komór, z których każda mogłaby pomieścić katedrę oraz liczne mniejsze jaskinie, każdą na swój sposób piękną. Wśród najbardziej imponujących należy wymienić Komnatę  Świec (Sala delle Candeline), z której sklepienia zwisają tysiące alabastrowobiałych stalaktytów. Inna atrakcja turystyczna to Komnata Wieczności (Sala dell’Infinito), gdzie stalaktyty i stalagmity narastają od tak dawna, że wiele z nich połączyło się,  tworząc pełne dostojeństwa kolumny. Przepych naturalnych ozdób na kolumnach przypomina eleganckie rzeźbione detale w architekturze gotyckiej. Trudno się oprzeć wrażeniu, że owe kolumny podtrzymują sklepienie jaskini. Piękno jest wszechobecne w jaskiniach Frasassi. W wędrówce od jednej komory do drugiej naszym oczom ukazuje się niewiarygodny zestaw utworów geologicznych, od lekkich draperii z osadów mineralnych, tak cienkich, że prześwietliłby je blask słońca, po wielkie, grube pinakle, wyglądające niczym zęby olbrzymiego smoka. W wielu jaskiniach woda kapiąca ze stropu zawiera inne sole niż węglan wapnia, toteż niektóre twory mineralne grają barwami: od błękitnozielonej po bladoróżową. Warta obejrzenia jest także Grotta delle Nottole, czyli Jaskinia Nietoperzy, w której tysiące tych ssaków zwisają głową w dół ze sklepienia jaskini lub bezgłośnie polatują tam i z powrotem. O zmierzchu przy wejściach do jaskini panuje szalony ruch, kiedy masy nietoperzy opuszczają swoją dzienną sypialnię i wyruszają, aby pod osłoną nocy zapolować na ćmy i inne owady. Nietoperze mają słaby wzrok, a swoje ofiary lokalizują za pomocą skomplikowanego systemu echolokacji, którego działanie nie jest jeszcze do końca jasne.  Jaskinie Frasassi występują na terenach krasowych, gdzie, u podnóży Apeninów , rzeka Esino i jej dopływ Sentito wyżłobiły głębokie wąwozy w skałach wapiennych. Woda obu rzek wyżłobiła również niektóre z jaskiń Frasassi, przez tysiąclecia nieustannie wypłukując i rozpuszczając tunele i komory w miejscach, gdzie skała jest najmiększa.