Hofburg (Austria)

Jest to nie tyle pałac, ile mieszanina okresów i stylów od XIII do XIX wieku. Hofburg był wiedeńską rezydencją i zamkiem dynastii Habsburgów, która wydała władców Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a następnie Cesarstwa Austro-Węgierskiego. Ten zlepek architektoniczny, w którym dziedziniec przechodzi w inny dziedziniec, a po jednym skrzydle budowli następuje kolejne, porównuje się do stanu samego cesarstwa, zawiera on jednak wiele piękna i dużo godnych uwagi skarbów, od fortepianu Beethovena do zdobionych piórami szat Montezumy. Część pałacu wykorzystuje się jako rządowe biura. Inne części stanowią muzeum, mieszczące gigantyczne wprost kolekcje skarbów, jakie nagromadziły pokolenia Habsburgów. Najstarszą częścią pałacu jest Schweizerhof, którego nazwa pochodzi od rozmieszczonej w nim gwardii szwajcarskiej. Stał się on faktyczną rezydencją królewską dopiero w 1535 roku, gdy cesarz Ferdynand I zamieszkał w Hofburgu. W apartamentach cesarskich można zobaczyć ogromne piece, którymi ogrzewano komnaty i sale, cesarską salę audiencyjną oraz surową sypialnię cesarza Franciszka Józefa, który zmarł w 1916 roku po blisko osiemdziesięciu latach panowania. Są tam także sale gimnastyczne, z których korzystała jego żona, kapryśna i fascynująca cesarzowa Elżbieta. W kaplicy w niedzielne poranki śpiewa podczas mszy słynny Wiedeński Chór Chłopięcy. Skarbiec cesarski mieści kolekcję przedmiotów, których historia sięga niejednokrotnie tysiąca lat, na przykład wysadzaną klejnotami koronę królewską, pochodzącą prawdopodobnie z X wieku. Znajdują się tutaj stroje, Order Złotego Runa, okazałe ornaty, klejnoty i relikwiarze po książętach Burgundii. Również tutaj przechowuje się jedną z największych relikwii chrześcijaństwa – świętą włócznię, która przebiła bok ukrzyżowanego Chrystusa. Całe wieki Habsburgowie nieustannie rozbudowywali pałac. Ferdynand I zbudował zgrabne skrzydło renesansowe, które później zamieniono na stajnie. Obecnie w jego części znajduje się galeria sztuki. Amalienburg, gdzie mieszkała cesarzowa Elżbieta podczas pobytu w rezydencji, rozpoczęto budować w 1575 roku. Skrzydło z XVII wieku zajmuje teraz prezydent Austrii. W latach dwudziestych XVIII wieku zbudowano piękną bibliotekę, aby pomieścić 90000 tomów nabytych przez rodzinę panującą. Nazwano ją „katedrą książek”. Znajduje się tam elegancka, otoczona kolumnadą sala z freskami trompe d’oeil na plafonie. Książki teologiczne i prawnicze oprawiano na niebieski, książki naukowe na żółto, a wszystkie pozostałe na czerwono. Słynną Hiszpańską Ujeżdżalnię z kolumnami i kandelabrami, gdzie białe lipicańskie konie popisują się chodami, ukończono w 1735 roku. W Albertinie mieści się jedna z największych na świecie kolekcji grafik, licząca przeszło milion eksponatów, między innymi „Ręce złożone do modlitwy” Dürera. W pobliżu stoi dworski kościół parafialny Augustinerkirche, będący początkowo częścią klasztoru Augustianów. W tym właśnie kościele nieszczęsna Maria Antonina została poślubiona per procura Ludwikowi XVI, a Maria Luiza Napoleonowi. Tutaj spoczywają, każde w oddzielnej urnie, serca Habsburgów, władających teraz jedynie ciszą.