Tych, którzy przyjeżdżają do leżącego w oddalonym regionie Turcji Pamukkale, aby podziwiać tamtejsze gorące źródła, może oślepić ten widok w jasny, słoneczny dzień; wydaje się, że jest to utworzony na lodowcu lodospad. Tereny te cieszą się popularnością od stuleci. Gorące źródła i tuf wapienny znajdują się tutaj zapewne od niepamiętnych czasów. Na leczniczych właściwościach miejscowych wód mineralnych poznano się już w starożytności, a wokół tutejszych źródeł Rzymianie zbudowali uzdrowisko zwane Herapolis. Rzymski kurort nie zniósł upływu czasu tak dobrze, jak tufowe skały wapienne, choć nadal można podziwiać jego ruiny. W tym samym miejscu znajduje się teraz nowoczesne uzdrowisko. Wody obszarów geotermicznych są zawsze bogate w sole mineralne, lecz ich skład jest różny w różnych miejscowościach, w zależności od rodzaju skały podścielającej, przez którą wody te przepływają. Gorąca woda może rozpuścić różne sole mineralne, lepiej lub gorzej rozpuszczalne, a zanim dotrze do powierzchni jest już roztworem. Kiedy tylko woda ta znajdzie się na otwartej przestrzeni, zaczyna się jej parowanie, przy czym w miarę parowania sole krystalizują się i tworzą na ziemi osady. Barwa tych osadów zależy od składu soli i jakkolwiek większość soli jest bezbarwna, zanieczyszczenia nadają im różne kolory. W Pamukkale gorące wody, bulgocząc, wylewają się z ziemi tuż obok szczytu wzgórza. Są one bogate w dwuwęglan wapnia, a gdy wydostaną się na powierzchnię, mają temperaturę 43 stopni Celsjusza. Po drodze w dół wzgórza woda wyparowuje, zostawiając zastygłą na ziemi warstewkę śnieżnobiałego trawertynu (skały wapiennej). Sole z wód mineralnych osadzały się przez tysiąclecia, toteż tworzą teraz bardzo grube warstwy skał osadowych. Występowanie takich skał, zwanych tufami, nie jest rzadkością, lecz tufy wapienne w Pamukkale są wyjątkowe ze względu na specyficzne ukształtowanie i rozmiary. Kondygnacja po kondygnacji, lśniące sadzawki zdobią powierzchnię wzgórza, sięgając około 90 metrów wysokości. Wygląda to jak miejsce budowy, na którym ułożono, jedna na drugiej, mnóstwo białych, porcelanowych umywalek. Nie wiadomo dokładnie, dlaczego w Pamukkale osady skalne utworzyły takie zgrabne terasy – żadne inne gorące źródła na świecie nie zbudowały podobnego kształtu, porównywalnego do zamrożonych wodospadów lub murów i wieżyczek bajkowego zamku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz