Zamek Windsor jest od prawie dziewięciu stuleci główną pozalondyńską rezydencją monarchów angielskich. Wznosi majestatycznie nad Tamizą swe wieże, mury obronne i machikuły. Swój dzisiejszy wygląd zawdzięcza głównie Sir Jeffry’owi Wyattville’owi, architektowi, który dla króla Jerzego IV przebudował zamek w latach dwudziestych dziewiętnastego wieku. Zamiar wywołania wrażenia średniowiecznego przepychu królewskiego powiódł się znakomicie. Od tamtej pory nie dokonywano poważniejszych zmian. Dodatkowym zamiarem króla było stworzenie sobie azylu odciętego od świata. Za panowania jego ojca, Jerzego III, wszyscy mogli przechadzać się tutaj, gapić na rodzinę królewską, spacerować po tarasach i puszczać latawce w parku. Historia zamku sięga XI wieku i Wilhelma Zdobywcy, który zbudował tutaj drewnianą fortecę na występie skalnym nad Tamizą, aby panowała nad ówczesnym głównym traktem, wiodącym z zachodu do Londynu. W następnym stuleciu zamek zbudowano na nowo, tym razem z kamienia. Urodzony tutaj król Edward III przebudowywał go dwukrotnie – w XIII i XIV wieku. W XVII wieku przeprowadzono kolejny remont dla Karola II. Podstawowy plan zamku wyszedł cało z wielu przeróbek. W samym środku zamku znajduje się cylindryczny donżon (Round Tower), który został podwyższony przez Wyattville’a. Po obu stronach znajduje się dziedziniec strażniczy, a całość otaczają mury obronne. Wschodni dziedziniec zwany jest wyższym (Upper Ward), a zachodni niższym (Lower Ward). Prywatne apartamenty obecnej monarchini, Elżbiety II, znajdują się po wschodniej stronie dziedzińca wyższego i są zamknięte dla zwiedzających. Po stronie północnej znajdują się apartamenty państwowe, które udostępnia się zwiedzającym, kiedy królowa nie przebywa oficjalnie w zamku. Apartamenty te służą do uroczystego podejmowania wybitnych gości. Są tu zgromadzone znakomite obrazy, meble i skarby, a wśród nich zbroja Henryka VIII i kula, która śmiertelnie raniła Nelsona. Imponujące schody główne zbudowano w 1866 roku dla królowej Wiktorii.Góruje nad nimi posąg Jerzego IV dłuta Sir Francisa Chantreya. Większość komnat została zaprojektowana przez Wyattville’a dla Jerzego IV, lecz zachowały się także trzy projektowane dla Karola II. Przy wejściu do apartamentów państwowych znajduje się słynny dom lalek, wykonany według projektu Sir Edwina Lutyensa, ofiarowany w 1923 roku królowej Marii. Jest w nim 40 pokoi, bieżąca ciepła i zimna woda w pięciu łazienkach, czynne windy i lampy elektryczne. Dom ten umeblowali i upiększyli najlepsi ówcześni rzemieślnicy. Główny budynek dziedzińca niższego to kaplica świętego Jerzego, gdzie nad stallami w prezbiterium wiszą chorągwie kawalerów Orderu Podwiązki. W kaplicy spoczywa wielu królów, w tym: Henryk VIII, Karol I i Jerzy IV. Grobowiec Jerzego V i królowej Marii zaprojektował Lutyens. Królowa Wiktoria zamieniła Kaplicę Pamięci Alberta w pomnik ku czci swojego ukochanego męża, księcia Consort, który zmarł w Windsorze w 1861 roku. W kaplicy mieści się również zdumiewająco wyszukany grobowiec zmarłego w 1892 roku księcia Clarence, projektu Sir Alfreda Gilberta. Królowa Wiktoria i książę Albert spoczywają w pięknym mauzoleum królewskim na terenie posiadłości.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz