Na dużej wysokości, gdzie leży Cévennes, zimy bywają ostre, z obfitymi opadami śniegu i silnymi mrozami. Toteż, jakkolwiek obszar ten przez wieki był wykorzystywany przez pasterzy z dolin jako letnie pastwiska dla tysięcy owiec, stałych mieszkańców ma niewielu. Tutejsze środowisko, mimo że nosi wyraźne ślady wielowiekowego wypasu owiec i gospodarki leśnej, należy do niewielu zachowanych jeszcze we Francji obszarów dzikiej przyrody. Najwyższe szczyty to Mont Lazère (1696 metrów), Mont Aigoual (1545 metrów) i Mont Bouges (1400 metrów). Płaskowyż Causses leży na wysokości 1000-1200 metrów nad poziomem morza. Park Narodowy Cèvennes i Rezerwat Biosfery zajmują łącznie obszar 3263 kilometrów kwadratowych. Prowadzony tu przez stulecia wypas owiec i wyrąb drzew do produkcji węgla drzewnego zmniejszył powierzchnię lasów o trzy czwarte. Przetrwały niektóre z miejscowych lasów dębowych, kasztanowych i bukowych, lecz ostatnio rozległe połacie obsadza się drzewami iglastymi. Duża różnorodność naturalnych środowisk sprzyja występowaniu niezwykle zróżnicowanej flory i fauny. Wiosną liczne dzikie rośliny okrywają się kwieciem, wszędzie mienią się kolorami łany dzikich narcyzów, lilii złotogłów i arniki górskiej. Teren ten słynie szczególnie ze storczyków, których rośnie tu około czterdziestu gatunków, w tym rzadki obuwik pospolity o urzekająco pięknych kasztanowożółtych kwiatach. Na płaskowyżu Causses możemy również spotkać wspaniałe skupiska wiosennych kwiatów, między innymi narcyzów karłowatych, dzikich tulipanów i zawilców. Podobnie, jak w innych ekosystemach, między roślinami i zwierzętami istnieją skomplikowane, czasem trudno wykrywalne związki. Ściółka leśna wraz z warstwą opadłych liści i gnijącego drewna stanowi bogate źródło pokarmu dla wielu różnych bezkręgowców, które, przetwarzając dużą część tego materiału, udostępniają go ponownie roślinom. Bezkręgowce są z kolei pokarmem dla zwierząt wyższych. Lasy Cévennes, w których obowiązuje zachowanie ciszy przy wyrębie drzew, dają schronienie dużym ssakom: dzikom i zwierzynie płowej. Różnorodność środowisk i pokarmu decyduje o szczególnym bogactwie ptaków, do których zalicza się kilka gatunków dzięciołów, krętogłowa, strepety Otis tetrax, wrończyki, nagórniki, głuszce i cietrzewie oraz wiele różnych ptaków drapieżnych, wśród których na uwagę zasługują zwłaszcza sokół wędrowny, błotniaki zbożowy i łąkowy, orzeł przedni oraz puchacz. Sępa płowego, niegdyś występującego pospolicie na tym obszarze, introdukowano ponownie w ostatnich latach. Bóbr europejski, którego populacja i zasięg uległy ostatnio znacznemu ograniczeniu, także został z powodzeniem reintrodukowany. Mimo tych sukcesów, niektóre gatunki zanikają, wśród nich krętogłów oraz dzięcioł zielony. Głównym tego powodem jest zmniejszanie się zasobów ich podstawowego pokarmu – mrówek. Nawozy sztuczne i naturalne, służące do wzbogacania gleby, wywołują bujniejszy wzrost roślin, co dla mrówek nie jest korzystne. Zmiany w tym łańcuchu ekologicznych zależności nie ograniczają się wyłącznie do zmniejszenia populacji mrówek i dzięciołów, gdyż w wyniku spadku liczby dzięciołów w lasach maleje też liczba dziupli, w których sikory, kowaliki oraz małe ssaki mogłyby budować gniazda. Wraz z ograniczaniem populacji tych gatunków jest coraz mniej pokarmu dla innych ptaków, co powoduje potęgowanie się tych zjawisk.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz