Katedra Najświętszej Marii Panny w Chartres, górująca nad płaskim otoczeniem, jest jednym z największych osiągnięć architektury gotyckiej i średniowiecznej cywilizacji chrześcijańskiej. Kościół wznosi się ponad miastem, w miejscu, które uważano za święte długo przed nadejściem chrześcijaństwa. W czasach rzymskich i jeszcze przedtem istniało tutaj ważne pogańskie sanktuarium celtyckie. Krypta katedry, największa we Francji, stoi rzekomo na jego miejscu. Jeszcze w XVII wieku w katedrze znajdowała się głęboko czczona drewniana figura, wyobrażająca brzemienną Madonnę. Uważano, że rzeźba ta pochodziła jeszcze z czasów pogańskich. Mógł to być wizerunek celtyckiej bogini matki, przyswojonej później chrześcijaństwu. Figurę spalono podczas Rewolucji Francuskiej. Kolejne kościoły, budowane tutaj mniej więcej od 350 roku niszczyły pożary, aż w 1194 roku spalił się prawie cały budynek, z wyjątkiem zachodniego frontonu i krypty. Znów kościół dźwigano z popiołów. Właśnie tę budowlę, konsekrowaną w 1260 roku ogląda dzisiejszy turysta. Dwie dziewięćdziesięciometrowe iglice przykuwają wzrok po zachodniej stronie katedry. Niższa i prostsza pochodzi z lat trzydziestych XIII wieku, a wyższa, bardziej wyszukana, z 1513 roku. Poniżej znajdują się trzy wielkie portale fasady zachodniej i mnóstwo dwunastowiecznych rzeźb, z Chrystusem w Chwale pośrodku. Okrągłe okno, tak zwana rozeta, wyobraża Sąd Ostateczny. Wejścia do transeptu północnego i południowego są ozdobione trzynastowiecznymi rzeźbami. Wewnątrz i na zewnątrz katedry znajduje się ogółem ponad 10 tysięcy rzeźb z kamienia i szkła. Katedra słynie zwłaszcza ze wspaniałych witraży, zajmujących razem blisko 2000 metrów kwadratowych, w których cudownie bogaty, głęboki błękit urzeka swym pięknym w promieniach słonecznych. Wyjątkowo duże, imponujące rozety, znajdują się w północnym i południowym transepcie. Innym skarbem jest dwunastowieczny witraż, znany jako Notre Dame de la Belle Verrière (Najświętsza Maria Panna Pięknego Szkła). Niedawno poddano je zabiegom, które wyleczyły tajemniczą „chorobę”, toczącą stare szkło. Na podłodze nawy zaznaczono labirynt, prawdopodobnie przeznaczony dla pokutników, aby, klęcząc w cierpieniu, mogli zbliżyć się ku Bogu. Olbrzymia ściana, oddzielająca chór, przedstawia 40 scen z życia Najświętszej Dziewicy i Chrystusa. Prace przy niej, rozpoczęte w 1514 roku, trwały blisko 200 lat. Pielgrzymi napływali tłumnie do Chartres przez całe stulecia. Oprócz starodawnej drewnianej figury Dziewicy, w katedrze znajdowała się głowa świętej Anny oraz przechowywana w relikwiarzu słynna „sainte chemise”, koszula, która miała okrywać ciało Dziewicy w czasie porodu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz