Mniej więcej 10 tysięcy lat temu zwarte pokłady lodu z ostatniego zlodowacenia, cofając się na północ, zostawiały za sobą rozległe trzęsawiska i mokradła, które powoli zarastały lasy, złożone z dębów, olch, lip, leszczyn i buków. Wraz z pojawieniem się na tych terenach ludzkiego osadnictwa rozpoczęło się wycinanie lasów na opał i produkcję węgla drzewnego. Z czasem znaczna część lasów uległa zniszczeniu, a wraz z nią zniknęły liczne zwierzęta. Niegdyś powszechnie występujących na tych obszarach bobrów, wilków, łosi i niedźwiedzi brunatnych dzisiaj nie można tu spotkać. Jedynie najbardziej niedostępne rejony zachowały się w mniej więcej pierwotnym stanie. Hautes Fagnes w Belgii właśnie do nich należy. Hautes Fagnes, pokrywający tylko 39 kilometrów kwadratowych, jest stosunkowo małym rezerwatem, obejmującym torfowiska wysokie, otoczone na wpół naturalnym lasem dębowo-bukowym oraz kilkoma plantacjami świerku. Cały ten obszar znajduje się dość wysoko nad poziomem morza (550 metrów), zaś roczna przeciętna ilość opadów (1397 milimetrów) jest tu dwukrotnie wyższa niż w całej Belgii. Jest tutaj także znacznie chłodniej niż w pozostałej części kraju, zimy przynoszą obfite opady śniegu i silne mrozy. Trzęsawiska zawierają niezwykle głębokie pokłady torfu, miejscami dochodzące do 7 metrów miąższości. W torfie tym, niczym w skarbcu, zawiera się cała historia życia roślin tego obszaru od ostatniej epoki lodowcowej. Zachowały się w nim całe pnie drzew i pyłki różnych roślin. Wśród dzisiejszej roślinności naziemnej dominują znane gatunki: piaskownica zwyczajna i trzęślica modra oraz borówka czarna, bażyna czarna, borówka brusznica, borówka bagienna i wrzosiec bagienny. Rzadkie rośliny, jak Narthecium ossifragum, rosną tu obok bardziej pospolitych na północy: goryczki wąskolistnej i modrzewnicy zwyczajnej. Torfowiska i bagna, to tereny, na których żyją liczne gatunki owadów oraz pająków. W świetle wczesnego poranka niezwykły widok przedstawiają rośliny, uginające się pod ciężarem pajęczyn pokrytych rosą. Przypominają one misternie utkane koła lub sploty jedwabiu – dzieło osnuwika. Lasy, jakkolwiek nie tak rozległe jak niegdyś, są jedną z ostatnich w tej części Europy ostoi dużych ssaków: jelenia, sarny, dzika i coraz rzadszego żbika. Hautes Fagnes jest obszarem lęgowym dużej liczby różnych ptaków, w tym: cietrzewia, srokosza, pełzaczy: leśnego i ogrodowego oraz rzadkich dzięciołów: czarnego i średniego. Jest to także ważny teren łowiecki wielu sów i ptaków drapieżnych, na przykład włochatki, uszatki, myszołowa, błotniaka zbożowego i jastrzębia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz