Waddenzee obejmuje około 490 kilometrów wybrzeża i jest jednym z najważniejszych i najbardziej urodzajnych obszarów podmokłych. Głębokość jego płytkich wód wynosi średnio 2-3 metry. Rozległe tereny międzypływowe z piaszczystymi i błotnistymi równinami, płytkimi mieliznami i słonymi mokradłami, osłoniętymi od strony Morza Północnego przez łańcuch przybrzeżnych wysepek, zajmują obszar ponad 10 tysięcy kilometrów kwadratowych. O międzynarodowym znaczeniu ekologicznym tego terenu podmokłego świadczy objęcie go Konwencją Ramsarską (Ramsar Site). Rządy Holandii, Niemiec i Danii czynnie działają na rzecz opracowania planu wspólnego zarządzania tym niezwykle cennym obszarem. Na Waddenzee zlatuje się ogromna liczba ptaków, w tym ponad 50 gatunków ptaków brodzących i wodnych, które tu zimują lub tylko odpoczywają i żerują w drodze na północ lub południe szlakiem skandynawsko-iberyjskim. Ponad 10 milionów ptaków, przybyłych nawet z północno-wschodniej Kanady, Grenlandii, Islandii i Syberii, zbiera się tutaj, by pożywić się licznymi bezkręgowcami, żyjącymi w piasku i mule. Zwłaszcza na obszarach bagiennych, leżących za groblami poniżej poziomu morza, żerują liczne gatunki, na przykład bernikla obrożna, gęś krótkodzioba i bernikla bladolica, krzyżówka, świstun i rożeniec, podczas gdy ostrygojad, biegus zmienny i rdzawy oraz edredon żywią się bogatą bezkręgową fauną międzypływową. Ptaki wielu gatunków gniazdują tutaj latem, głównie na odległych wyspach. Z rzadszych gatunków występują tu szablodziób, warzęcha, siweczka morska i błotniak łąkowy. Oprócz sporej liczby ptaków, czerpiących pożywienie z wód tego terenu, w płytkich wodach i mieliznach Waddenzee żyje przynajmniej przez część roku około stu gatunków ryb i dwa gatunki fok: pospolita i szara. Niektóre gatunki ryb, w tym aż 80% płastug i 50% soli oraz spore ilości śledzi, które odławia się na skalę przemysłową w Morzu Północnym, spędza młodość w tych żyznych wodach. Spora część południowych wybrzeży Morza Północnego znajduje się pod silną presją gospodarczą. Zbudowane w ciągu ostatnich 100 lat porty i nabrzeża, chroniące ląd przed zalaniem, spowodowały likwidację znacznej części pierwotnych słonych mokradeł. Jednakże to, co pozostało, nadal jest największym obszarem słonych mokradeł w Europie. Wszystkie główne rzeki, wpływające do Waddenzee – Ems, Wezera i Elba – przepływają przez tereny silnie uprzemysłowione i dawniej były mocno zanieczyszczone. Dzięki porozumieniu, zawartemu między krajami sygnatariuszami Wspólnej Deklaracji dotyczącej Ochrony Waddenzee, ograniczono poziom wielu zanieczyszczeń w wodach. Trwają również starania, mające na celu ich dalszą redukcję.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz