Jerycho (Izrael)

Jerycho jest znane z przypowieści biblijnej, która opowiada, jak upadły mury miasta oblężonego przez Izraelitów pod wodzą Jozuego. W 6. rozdziale Księgi Jozuego czytamy, że przy donośnym graniu trąb z rogów baranich obniesiono siedem razy wokół miasta Arkę Przymierza – świętą skrzynię, w której mieszkał Jahwe. Kiedy podczas siódmego okrążenia zagrzmiały trąby, wszyscy Izraelici wydali okrzyk bojowy i „mur rozpadł się w miejscu, lud zaś wkroczył do miasta, każdy prosto przed siebie i zdobyli miasto”. Archeolodzy, którzy w latach trzydziestych XX wieku prowadzili prace wykopaliskowe na miejscu starożytnego Jerycha, sądzili, że udało im się odnaleźć właśnie te mury, które „rozpadły się w miejscu”. Okazało się jednak, że odsłonięte szczątki murów są o całe tysiąclecie za stare, aby mogły pochodzić z czasów Jozuego, to jest z XIII wieku przed naszą erą. Miasto ze Starego Testamentu znajdowało się na miejscu kopca, oddalonego od współczesnego Jerycha o półtora kilometra i zwanego po arabsku Tel es- Sultan. Prace wykopaliskowe, prowadzone w latach pięćdziesiątych pod kierunkiem brytyjskiej archeolog Kathleen Kanyon, dowiodły, że Jerycho stanowi jedno z najstarszych osiedli miejskich świata. Miasto zaś twierdzi, że jest najstarsze w świecie, chociaż większość archeologów byłaby niechętna aż tak kategorycznemu stwierdzeniu. Około 9 tysięcy lat przed naszą erą, w środkowym okresie epoki kamiennej, plemiona łowieckie zakładały tutaj obozy i miały prawdopodobnie również pewnego rodzaju świątynię lub miejsce kultu. Około 8 tysięcy lat przed naszą erą było to już osiedle miejskie. Domy były zbudowane z glinianych cegieł i wspierały się na drewnianych słupach. Są to najstarsze stale zamieszkane budynki, jakie do tej pory odkryto. Miasto otaczał mur długości 800 metrów z ogromną cylindryczną wieżą z kamienia o średnicy 9 metrów i takiej samej wysokości. Mieszkańcy miasta, w przeciwieństwie do koczowników, żyli, przynajmniej częściowo, z rolnictwa. Znaleziono tu ziarna udoskonalonych odmian pszenicy i jęczmienia, szczątki kopaczek oraz kamienne ostrza sierpów. Znajdujące się tutaj podziemne źródła wytworzyły oazę zieleni na leżącym wokół jałowym pustkowiu doliny Jordanu. Mieszkańcy Jerycha prawdopodobnie odkryli, jak należy nawadniać ziemię. Tu więc między innymi dokonał się zwrot w historii cywilizacji, polegający na przejściu od wędrownego życia myśliwego do osiadłego życia rolnika. Pierwsze miasto prawdopodobnie strawił pożar i około 7 tysięcy lat przed naszą erą na jego ruinach zbudowano drugie, większe. Później powstawały tu kolejne, otoczone murami miasta. W I stuleciu przed naszą erą rzymski marionetkowy władca Judei, Herod Wielki, zbudował półtora kilometra na południe pałac w stylu rzymskim, gdzie zmarł w 4 roku naszej ery. Część tego pałacu odsłonięto podczas prac wykopaliskowych w latach pięćdziesiątych. W jego pobliżu  powstał w VII wieku naszej ery luksusowy pałac kalifa Hiszama.