Camargue (Francja)

Camargue jest rozległym nadbrzeżnym terenem podmokłym o powierzchni 1466 kilometrów kwadratowych, jednym z najważniejszych tego typu w Europie. W czasach, gdy kultura rzymska i grecka osiągały rozkwit, wybrzeże śródziemnomorskie obfitowało w trzęsawiska, które w większości przetrwały nienaruszone aż do XIX wieku. Wtedy osuszono znaczne połacie bagien, by uzyskać ziemię uprawną oraz zlikwidować malarię poprzez zniszczenie lęgowisk komarów. Pierwotnych bagien pozostało niewiele. Obszar Camargue jednak przetrwał mniej więcej nietknięty, chociaż działalność człowieka, na przykład rozwój panwi solnych, zmieniła znacznie krajobraz w porównaniu z tym, jaki mogli podziwiać nasi przodkowie. W 1970 roku Camargue objęto Konwencją Ramsarską, a następnie, w 1977 roku, utworzono tam rezerwat biosfery. Camargue stanowi urozmaiconą mozaikę plaż, wydm piaszczystych, zarośli trzcinowych, słonych jezior, lasów nadbrzeżnych, pastwisk oraz rozległych panwi solnych. Bogactwo biotopów wraz z dogodnym położeniem geograficznym Camargue sprawiają, że jest to ważne miejsce odpoczynku na trasach wędrówek wielu ptaków (odnotowano tu ponad 300 gatunków ptaków przelotnych). Miliony kaczek, gęsi i ptaków brodzących aż z dalekiej Syberii i północnej Europy odwiedzają co roku ten obszar. Niektóre z nich, to tylko przelotni goście, odpoczywający w trakcie długiej podróży, inne zaś przylatują założyć tu gniazda i wychować potomstwo. Do tych drugich zaliczają się: sieweczka morska, mewa cienkodzioba, kaczka hełmiasta, szczudłak, kulon, szablodziób oraz żwirowiec łąkowy, dla którego jest to jedyny obszar lęgowy we Francji. Zachowane zarośla trzcinowe nad wodami słodkimi stanowią idealne miejsce gniazdowania dla czapli, bąka, bączka, czapli purpurowej, modronosej, nadobnej, złotawej, różnych pokrzewek oraz majestatycznego błotniaka stawowego, którego można zobaczyć w ślizgowym locie tuż nad trzcinami. Właśnie fakt, że Camargue zawiera odpowiednie miejsca do gniazdowania i przylegające do nich żerowiska, jest powodem, dla którego przylatuje tu tyle ptactwa. Kaczki spędzają większą część dnia względnie bezpiecznie na licznych słonych stawach. Wczesnym rankiem i późnym wieczorem mogą żerować na pobliskich bagniskach, z których wiele znajduje się w prywatnych rękach i stanowi tereny łowieckie. Wskutek tego w ciągu ostatnich 10 lat liczba ptaków zimujących na Camargue spadła o połowę. Niezwykle wysokie zasolenie wód, spowodowane przez obecność panwi solnych, jest przyczyną, dla której obszar ten wyjątkowo odpowiada słonaczkowi (Artemia salina), będącemu podstawowym pokarmem niektórych ptaków, głównie czerwonaka i flaminga różowego. Te uderzającej piękności ptaki są świadectwem sukcesu, odniesionego przez zarząd rezerwatu. W wyniku przemyślanych i systematycznych działań ludzi kochających przyrodę od roku 1944 liczba par lęgowych stale rośnie, a zarazem coraz więcej ptaków pozostaje na tym obszarze na zimę; w roku 1991 odnotowano ich dwadzieścia cztery tysiące. Sukces ten należy zawdzięczać obecności bezpiecznych miejsc gniazdowania oraz blisko położonych bogatych żerowisk. Oprócz ogromnej liczby ptactwa, z którego Camargue zasłużenie słynie, rezerwat jest także znany z miejscowej rasy bydła i stad półdzikich koni, uważanych za bezpośrednich potomków pierwotnych koni. Siwe rumaki, galopujące przez płyciznę laguny w bryzach wody, to niezwykły, niezapomniany widok.